Επιμορφωτικό Σεμινάριο “Η ενδυνάμωση του μαθητή μέσα από τις σχέσεις σχολείου και οικογένειας”

Το Σάββατο 14 Ιανουαρίου το προσωπικό του Κέντρου Ξένων Γλωσσών Μπουρτσουκλή παρακολούθησε ένα από τα εξαιρετικά και άκρως επίκαιρα σεμινάρια της εκπαιδευτικού - ψυχολόγου

Ελένης Λιβανίου (Ph.D), με κεντρικό θέμα « Τα κίνητρα που δημιουργούνται μέσα από τις σχέσεις οικογένειας και σχολείου». Θεωρούμε τους εαυτούς μας τυχερούς που η πόλη μας, η Τρίπολη, ήταν ένας από τους σταθμούς των προορισμών της, για μια από τις πιο εποικοδομητικές ομιλίες που είχαμε την τιμή να παρευρεθούμε. Χορηγός του επιμορφωτικού σεμιναρίου ήταν ο εκδοτικός οίκος Burlington.

Η κυρία Λιβανίου στις τρεις ώρες που διήρκησε το σεμινάριο ανέλυσε τα «κίνητρα που δημιουργούνται μέσα από της σχέσεις οικογένειας και σχολείου», εστίασε στην ψυχοσύνθεση /αυτοαντίληψη των μικρών παιδιών και το πόσο αυτή μπορεί να επηρεαστεί όταν δεν βρίσκει την κατάλληλη υποστήριξη από την οικογένεια, καθώς και ποιος ο ρόλος του εκπαιδευτικού, ειδικότερα στην Ελλάδα της οικονομικής κρίσης.

Ανέλυσε τα dos and don’ts στις σχέσεις γονέων-παιδιού και εκπαιδευτικού-παιδιού, καθώς και τους

κώδικες επικοινωνίας όσον αφορά στους γονείς. Τι κάνουμε όταν το παιδί μας λέει ότι δεν μπορεί να τα καταφέρει; ότι δεν είναι καλός και ότι δεν θυμάται; Ότι διαβάζει αλλά δεν καταλαβαίνει; Ακολουθεί το άρθρο της κυρίας Λιβανίου, όπως αυτό δόθηκε σε όσους παρευρέθηκαν το Σάββατο στο πνευματικό κέντρο της πόλης μας και αναλύει όλα τα παραπάνω.

(Το άρθρο αναδημοσιεύεται με την άδεια της κας Λιβανίου)

Η ενδυνάμωση του μαθητή μέσα από τις σχέσεις σχολείου και οικογένειας
Ελένη Λιβανίου (Ph.D) - Εκπαιδευτική Ψυχολόγος

Τι σημαίνει «κίνητρο»; Πώς δημιουργούνται τα «κίνητρα» μέσα από τις σχέσεις σχολείου και οικογένειας;
Τα κίνητρα ξεκινούν από την όρεξη να παλέψω, να διεκδικήσω, ξεκινούν από το πιστεύω στον εαυτό μου, ξεκινούν από την έμμεση και άμεση αξιολόγηση.
Κάθε μέρα ερχόμαστε αντιμέτωποι με ανθρώπους, γνωστούς και άγνωστους, που με τον Α ή Β τρόπο μας αξιολογούν. Η αξιολόγηση μπορεί να αφορά το παρουσιαστικό μας, τα ρούχα μας, τα λόγια μας ή τις πράξεις μας. Η αξιολόγηση, όμως, μπορεί να αφορά και το πώς εγώ ο ίδιος αξιολογώ αυτό που βλέπω και ακούω.

Αυτή η αλληλεπίδραση ξεκινά από τη μέρα που γεννιόμαστε και διαμορφώνει την πορεία της ζωής μας. Είναι οι τοποθετήσεις, οι εξηγήσεις, οι επιτυχίες, οι αποτυχίες οι δικές μας ή /και των άλλων που χτίζουν την προσωπικότητάς μας, τον τρόπο σκέψης μας και τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε. Μας δημιουργεί τα κίνητρα για να προχωρήσουμε, να παλέψουμε, να κάνουμε όνειρα και σχέδια και να προσπαθήσουμε.

Συνεπώς, το παιδί έρχεται στο σχολείο με ήδη διαμορφωμένη την αυτοεικόνα του και με το πιστεύω (γιατί αυτό ακούει από το σπίτι) ότι το σχολείο είναι ο δρόμος για την επιτυχία μέσα από τη γνώση. Ο ρόλος του δασκάλου είναι να επιβεβαιώσει αυτά τα «δεδομένα» ή να τα αμφισβητήσει στις πιο σημαντικές φάσεις εξέλιξης και ωρίμανσης του παιδιού. Ο εκπαιδευτικός, επομένως, φαντάζει και είναι πολύ σημαντικός και ουσιαστικός στον ρόλο του και στα κίνητρα που θα δημιουργήσει σε οτιδήποτε αφορά την εκπαίδευση και τη μάθηση.
Η ματιά, η παρατήρηση, ο τρόπος αξιολόγησης, η κάθε κίνηση του εκπαιδευτικού, συνειδητή ή/και ασυνείδητη, στέλνει τα δικά της μηνύματα στον καθένα από τους μαθητές του, δημιουργώντας έτσι τα κίνητρα για μάθηση, για βελτίωση, για προσπάθεια ή την παραίτηση, την αποφυγή και την άρνηση.

Χρειάζεται, επομένως, να δημιουργήσω «εγώ» τα απαραίτητα κίνητρα για να βοηθήσω το παιδί να µπει στην καινούρια εμπειρία της μάθησης και αξιολόγησης, που έχει μια τελείως διαφορετική μορφή και περιεχόμενο από ό,τι είχε μάθει μέχρι τώρα. O δάσκαλος μιλά και ο λόγος του πέφτει σαν κανόνας στα αυτιά των παιδιών: «Αυτό το τεστ θα δείξει πόσο καλά προετοιμασμένοι ήρθατε», «Αυτή η άσκηση θα δείξει πόσο έξυπνοι είστε», «Αυτό το διαγώνισμα θα δείξει πόσο γρήγορα μπορείτε να απαντήσετε στις ερωτήσεις.», «Τώρα θα σας εξετάσω για να δω ποιος με παρακολουθούσε», «Θα περάσω να ελέγξω αν αντιγράψατε σωστά από τον πίνακα.» . Κι έτσι, αρχίζει να διαγράφεται η αυτοαντίληψη του παιδιού: «Ήμουν καλά προετοιμασμένος;», «Είμαι έξυπνος;», «Είμαι γρήγορος;», «Παρακολουθώ;» «Αντέγραψα σωστά;» κ.λπ. Με αυτόν τον τρόπο αξιολόγησης, και χωρίς να το συνειδητοποιεί, ο εκπαιδευτικός δημιουργεί έναν τρόπο σκέψης και αυτοαντίληψης που αφορά έμμεσα τα χαρακτηριστικά του παιδιού, που είναι σταθερά και αδιαφοροποίητα. Δηλαδή το παιδί καλείται να αποδεικνύει κάθε φορά, και του δημιουργείται αναπόφευκτα το κίνητρο, (να επιβεβαιώνει τον εαυτό του, το σπίτι και τη δασκάλα του) ότι είναι έξυπνος, γρήγορος, ικανός, με καλή προσοχή και άμεση οπτική μνήμη! Χαρακτηριστικά του γνωστικού του προφίλ με τα οποία γεννήθηκε!

Συνεπώς, το παιδί που έχει την όποια ιδιαιτερότητα στον τρόπο που λειτουργεί γνωστικά και νοητικά εισπράττει την επιβεβαίωση ότι δεν είναι έξυπνος, γρήγορος, ικανός, με καλή προσοχή και άμεση οπτική μνήμη! Η πρώτη οµάδα παιδιών στην πορεία Θα αποφεύγει τις μαθησιακές προκλήσεις και τα δύσκολα, δεν θα τολμά να δοκιμάσει το καινούριο, γιατί θα φοβάται μην χάσει την αξιολόγηση που τον έκανε να ξεχωρίζει. Μένει στα σίγουρα, διότι αν καταβάλει προσπάθεια, αν κάνει λάθος, τότε δεν θα θεωρείται πια έξυπνος, γρήγορος, ικανός… θα τον έχει χάσει αυτόν τον χαρακτηρισμό! Το κίνητρο, δυστυχώς, με τον τρόπο που του δημιουργήθηκε δεν αφήνει το παιδί να εξελιχθεί.

Η δεύτερη ομάδα παιδιών, επειδή στην πρώτη τους επαφή με τη «μάθηση» αξιολογήθηκαν αρνητικά και επικριτικά, δημιουργεί μια αποστροφή με αποτέλεσμα η ευθύνη του σχολείου να μεταφέρεται, σχεδόν ολοκληρωτικά, στο πρόσωπο του γονιού. Το κίνητρο γίνεται η «αμοιβή». «Αν διαβάσεις, θα σου πάρω ..., θα σου δώσω ..., θα σε πάω .» κ.λπ.

Πώς μπορεί, λοιπόν, να αλλάξει αυτή η τακτική;
O εκπαιδευτικός θα μπορούσε να σταθεί κοντά στα παιδιά ως συνεργάτης, αυτός που θα βοηθήσει το κάθε παιδί και θα διευκολύνει τη μαθησιακή διαδικασία, και όπου η αξιολόγηση θα αφορά τη διερεύνηση καλύτερων στρατηγικών για μάθηση! Τα παιδιά που έχουν βοηθηθεί από το σπίτι και στη συνέχεια στο σχολείο να πιστεύουν ότι θα εξελιχθούν μέσα από τις προκλήσεις, τις αποτυχίες και την προσπάθεια αναπόφευκτα θα γίνουν καλύτεροι άνθρωποι, πιο ικανοί και υπεύθυνοι. Δεν θα φοβούνται να ζητήσουν βοήθεια όταν τη χρειάζονται πραγματικά και δεν θα φοβούνται τα λάθη τους.
Τα µηνύματα, επομένως, που επικοινωνούμε στα παιδιά, μέσα από την αξιολόγηση και παρατήρηση, επηρεάζουν τον τρόπο που οργανώνουν τη σκέψη τους, σε ό,τι αφορά κίνητρα για μάθηση και στόχους.

Αν λοιπόν, αντί για την ικανότητα και εξυπνάδα επιβραβεύω την προσπάθεια, τις τεχνικές, τον χρόνο που αφιερώνει, την επιμονή, τον τρόπο που οργανώνεται, τότε δίνω βαρύτητα σε χαρακτηριστικά που είναι μεταβλητά. Αυτή η προσέγγιση κάνει τα παιδιά, όλα τα παιδιά, να γίνονται πιο μαχητικά μπροστά στα δύσκολα και στην αποτυχία. Τους δημιουργώ κίνητρα για προσπάθεια, δίνοντας βαρύτητα στις διαδικασίες και τρόπους που υιοθετούν και όχι στην εξυπνάδα τους και στη βιολογική τους ικανότητα σε συγκεκριμένα πεδία π.χ. το ποδόσφαιρο, τα μαθηματικά, την ορθογραφία κ.λπ. Τα κίνητρα, κατά συνέπεια, δημιουργούνται και αφορούν ένα πολυδιάστατο και πολυεπίπεδο σύστημα αμοιβής και τιμωρίας, όπου ο εκπαιδευτικός καλείται να περάσει τα σωστά μηνύματα. Διότι δεν είναι μόνο το τι πιστεύει το παιδί για τον εαυτό του ή το τι πιστεύει ο εκπαιδευτικός για το παιδί, είναι και το τι πιστεύει ο ίδιος ο εκπαιδευτικός για τον εαυτό του! H εκπαίδευση είναι ένα απύθμενο, πολυπαραγοντικό κεφάλαιο και η διδασκαλία είναι η πεµπτουσία της.

Αν λοιπόν, ο εκπαιδευτικός μπαίνοντας στο επάγγελμα πιστεύει απλά ότι «γεννιέσαι» καλός εκπαιδευτικός, τότε αν βρεθεί μπροστά από αντίξοες καταστάσεις: παιδιά δύσκολα, άτακτα, που δεν μαθαίνουν, ύλη και καινοτόμες µεθόδους που δεν έχει «διδαχθεί», τότε αρχίζει να αμφισβητεί τις «ικανότητές» του και παραιτείται, δεν παραδέχεται τα προβλήματα και την «αποτυχία» του. Αν, όµως, δεχτεί ότι η δουλειά του γίνεται καλύτερη από μέρα σε μέρα, ότι βελτιώνει τις τεχνικές του και αποκτά εμπειρία, ότι προσπαθώντας και δοκιμάζοντας νέες µεθόδους να πλησιάσει και να καταλάβει «όλα» τα παιδιά, µέσα από τη συνεργασία με γονείς, ειδικούς, πιο έμπειρους συναδέλφους, τότε εξελίσσεται, προοδεύει και βελτιώνεται σε αυτό που κάνει. O εκπαιδευτικός που πραγματικά έχει κίνητρα για την προσωπική του βελτίωση βλέπει το κάθε παιδί σαν πρόκληση για τη δική του εξέλιξη. Διότι γι' αυτόν η κάθε δυσκολία αφορά το «Τι κάνω τώρα;», «Τι στρατηγικές, ποιες μεθόδους, πώς προσεγγίζω αυτόν το μαθητή με αυτήν την ιδιαιτερότητα ;», «Τι καινούριο πρέπει να δοκιμάσω;», «Ποια συµπεριφορά θα είναι η καταλληλότερη;». Το κίνητρο, επομένως, γίνεται η προσπάθεια αυτή καθαυτή: να βοηθήσω τον μαθητή μου να εξελιχθεί μέσα από την προσπάθεια που καταβάλλει και για τη οποία εγώ τον ενθαρρύνω.

                                            Πάντα επίκαιρα τα λόγια του Καζαντζάκη:
                                                «Σκοπός της ζωής μου – η προσπάθεια»

Έθιμα των Χριστουγέννων στην Αγγλία από το Κέντρο Ξένων Γλωσσών Μπουρτσουκλή

Κανένας άλλος λαός δεν έχει γιορτάσει τα Χριστούγεννα τόσο πολύ όσο οι Άγγλοι!

Στην Αγγλία οι γιορτές εξακολουθούν να διατηρούν ένα ιδιαίτερο χρώμα: μπαρόκ στολισμοί, καμπάνες, κουδούνια, χορωδίες και κάλαντα στις γωνίες των δρόμων. Στο παρελθόν, τα κάλαντα (carols) τραγουδούσαν πλανόδιοι μουσικοί. Αργότερα κάθε χωριό είχε τις δικές του μπάντες με τραγουδιστές για κάλαντα (waits).

Σήμερα, ξεφυλλίζοντας κανείς μια τοπική εφημερίδα ή περιδιαβαίνοντας το ίντερνετ, θα βρει δεκάδες εκδηλώσεις με κάλαντα, όχι μόνο την παραμονή των Χριστουγέννων αλλά καθ’ όλη τη διάρκεια των γιορτών. Το χριστουγεννιάτικο δέντρο έχει κεντρικό ρόλο στον εορτασμό των Χριστουγέννων. Η παράδοση έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής κατά τη βασιλεία της βασίλισσας Victoria και του πρίγκηπα Albert , στα μέσα του 19ου αιώνα. Ο πρίγκηπας Albert έφερε το έθιμο από την πατρίδα του, την Γερμανία. 

Το δέντρο είναι δώρο της Νορβηγίας, παράδοση που έχει διατηρηθεί από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν ο βασιλιάς της χώρας είχε εξορισθεί στην Αγγλία κατά τη γερμανική κατοχή. Τότε οι Νορβηγοί ρίσκαραν για χρόνια τη ζωή τους προκειμένου ο βασιλιάς τους να γιορτάζει κάθε χρόνο τα Χριστούγεννα δίπλα στο δέντρο από τη Νορβηγία. Σε ένδειξη ευγνωμοσύνης, η παράδοση συνεχίζεται ως τις μέρες μας!

Στην Αγγλία η αρχική μορφή του Πατέρα των Χριστουγέννων δεν ήταν όπως την ξέρουμε σήμερα, δηλαδή δεν φορούσε κόκκινη στολή αλλά πράσινη και δεν έφερνε τα δώρα στα μικρά παιδιά, επομένως δεν έμπαινε και από την καμινάδα! Απλώς περιπλανιόταν από σπίτι σε σπίτι, χτυπώντας την

πόρτα και πανηγύριζε με τις οικογένειες. Ο πατέρας των Χριστουγέννων (όπως αποκαλούν τον Άγιο Βασίλη στην Αγγλία) με την κόκκινη στολή και την άσπρη γενειάδα, άρχισε να εμφανίζεται στα τέλη της Βικτωριανής εποχής, όταν ο Santa Claus έφτασε στην Αμερική. Τότε τα δύο αυτά πρόσωπα συγχωνεύτηκαν και γεννήθηκε ο Πατέρας των Χριστουγέννων ή ο Santa Claus.

Τα μικρά παιδιά της Αγγλίας, πριν έρθουν τα Χριστούγεννα γράφουν ένα γράμμα για τα παιχνίδια που επιθυμούν να τους φέρει ο Πατέρας των Χριστουγέννων και το στέλνουν ή χρησιμοποιούν την παλιά μέθοδο, δηλαδή το ρίχνουν στο πίσω μέρος του τζακιού. Τα μεσάνυχτα, ο Πατέρας των Χριστουγέννων εισέρχεται στα σπίτια των παιδιών από την καμινάδα και αφήνει δώρα στις κάλτσες, που έχουν κρεμάσει τα παιδιά στο τζάκι, ή σε τσάντες δίπλα στα κρεβάτια τους ή κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο.

Η παράδοση του κρεμάσματος της κάλτσας στις καπνοδόχους ξεκίνησε καθώς, σύμφωνα με την παράδοση, κάποτε που ο Father Christmas (Πατέρας των Χριστουγέννων) κατέβαινε από μια καμινάδα, του έπεσαν κατά λάθος μερικά χρυσά νομίσματα και βρέθηκαν μέσα σε μια κάλτσα που την είχαν απλώσει εκεί για να στεγνώσει! Και έτσι αυτή η παράδοση πέρασε από γενιά σε γενιά! Οι κάλτσες μπορεί πια να μην έχουν χρυσά νομίσματα, όμως τα παιδιά βρίσκουν διαφορών λογής δώρα! Επίσης, να προσθέσουμε ότι δεν ανοίγουν τα δώρα τους μόλις ξυπνήσουν, αλλά περιμένουν μέχρι το απόγευμα των Χριστουγέννων!

Ήθη και έθιμα των Χριστουγέννων στη Ρωσία από το Κέντρο Ξένων Γλωσσών Μπουρτσουκλή

Οι μέρες των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς, πάντα ξεχώριζαν, γιατί διέθεταν μια ιδιαίτερη

μαγική δύναμη για τους Ρώσους. Η Ρωσική Εκκλησία γιορτάζει τα Χριστούγεννα σύμφωνα με το Ιουλιανό ημερολόγιο, το οποίο υστερεί κατά περίπου δύο βδομάδες σε σχέση με το σύγχρονο Γρηγοριανό ημερολόγιο, γι' αυτό το λόγο, τα Χριστούγεννα γιορτάζονται στις 7 Ιανουαρίου και όχι στις 25 Δεκεμβρίου.

Tην παραμονή των Χριστουγέννων τηρούσαν αυστηρή νηστεία. Δεν έτρωγαν τίποτε ώσπου να εμφανιστεί το πρώτο αστέρι στον ουρανό, ενώ το φαγητό αυτής της ημέρας, ήταν ιδιαίτερο απλό και λιτό: Αποτελούνταν από χυλό σιταριού. Πρόκειται για κάποιο είδος προσφοράς προς το αστέρι της Βηθλεέμ που ανήγγειλε τη γέννηση του Ιησού. Εκτός από το τραπέζι, το «σότσιβο» και το «βζβαρ» (κάτι σαν σαλέπι από φρούτα) απιθώνονταν (τοποθετούνταν) πάνω στο σανό, στρωμένο κάτω από τα εικονίσματα του σπιτιού. Έτσι συμβόλιζαν τα δώρα που προσέφεραν οι βοσκοί, στη φάτνη με τον νεογέννητο Χριστό. Επίσης, την παραμονή των Χριστουγέννων συνηθιζόταν η διανομή της φιλανθρωπίας. Το έθιμο κατάγεται από παλαιότερες εποχές, ενώ συμμετείχε και ο ίδιος ο Τσάρος, αλλά και άλλα κοινωνικά στρώματα. Τον 16ο  και τον 17ο αιώνα, την παραμονή των Χριστουγέννων,

ο Τσάρος περιόδευε σε φυλακές και πτωχοκομεία και έκανε δωρεές δια ζώσης στους τροφίμους τους. Οι φτωχοί και οι σαλοί ήξεραν ότι ο Τσάρος θα περάσει από τους δρόμους, μοιράζοντας χρήματα, και εισέρρεαν εκ προοιμίου απ' όλη τη Μόσχα.



Τα κάλαντα

Η λειτουργία στις ορθόδοξες εκκλησίες ξεκινά το απόγευμα και διαρκεί μέχρι το πρωί. Κατόπιν οι πιστοί αρχίζουν τους εορτασμούς, στρώνουν το τραπέζι με τα διάφορα γιορτινά πιάτα, κάνουν τις επισκέψεις τους. Όλη την ημέρα στο σπίτι προσέρχονται και απρόσκλητοι, αλλά το ίδιο καλοδεχούμενοι και επισκέπτες που λένε τα κάλαντα. Είναι η παράδοση της δοξολογίας του Χριστού

από την αυγή της ημέρας των Χριστουγέννων. Τα κάλαντα ακούγονταν σ' ολόκληρη την ορθόδοξη Ρωσία. Οι ερμηνευτές αυτών των ασμάτων ευχόντουσαν κάθε ευτυχία στο σπίτι και στον νοικοκύρη, και εκείνος, ανάλογα με το πόσο ευκατάστατος ήταν, τους έδινε χρήματα και σπιτικές πίτες. Είναι γνωστό ότι ακόμη και ο Μεγάλος Πέτρος έλεγε τα κάλαντα, μαζί με άλλες κομπανίες, στα σπίτια των ευγενών και των εμπόρων.

Οι εορτασμοί των Χριστουγέννων συνεχίζουν και για άλλες 12 μέρες, οι οποίες αποκαλούνται “σβιάτκι” και διαρκούν μέχρι την επόμενη μεγάλη χριστιανική εορτή, τα Θεοφάνεια.

мы поздравляем вас с Новым Годам
Σας ευχόμαστε Καλή Πρωτοχρονιά!

мы желаем вам здоровья счастья любви
Σας ευχόμαστε  υγεία ευτυχία αγάπη!

Χριστουγεννιάτικα έθιμα στην Γαλλία, από το Κέντρο Ξένων Γλωσσών

Τα Χριστούγεννα στη Γαλλία αποτελούν την εορταστική κορύφωση του έτους.
Σε αντίθεση με άλλες Ευρωπαϊκές χώρες η εποχή προ των Χριστουγέννων είναι αρκετά σημαντική και πολύ οικογενειακή. Η παραμονή των Χριστουγέννων εδώ είνα εργάσιμη μέρα, όπως και τώρα άρχισε και στην Ελλάδα .Το βράδυ όμως η οικογένεια συγκεντρώνεται για ένα ολοκληρωμένο χριστουγεννιάτικο δείπνο. Ο Père Noël (Ο πατέρας των Χριστουγέννων), ο κατά τους Γάλλους Άγιος Βασίλης, δίνει τα δώρα του στις 24 Δεκεμβρίου .

Μεγάλη σημασία στους εορτασμούς των Χριστουγέννων έχουν οι γαστρονομικές απολαύσεις. Το παραδοσιακό εορταστικό τραπέζι, το «Reveillon» (ρεβεγιόν) αποτελείται προπαντός από θαλασσινά και κυρίως τα στρείδια, όλες οι αγορές γεμίζουν στρείδια επίσης μια πλούσια γκάμα διαφορετικών πιάτων. Ανήμερα στις 25 τρώνε την γαλοπούλα Και αυτό το έθιμο έχει περάσει σήμερα στα προγράμματα όλων των ξενοδοχειακών μονάδων της Ευρώπης και όχι μόνο αλλά και επί πλέον και την Πρωτοχρονιά.

Οι Γάλλοι τα Αλεξανδρινά τα γνωστά κόκκινα λουλούδια τα αποκαλούν Le poinsettia ou étoile

de Noël (Αστέρια των Χριστουγέννων) και τα χρησιμοποιούν για διακόσμηση εσωτερικών χώρων καθώς και ως δώρο σε όλη τη διάρκεια των εορτών.

Τα Χριστουγεννιάτικα έθιμα: 

από την 1 Δεκέμβρη οι Γάλλοι κρεμάνε μέσα στα σπίτια τους το Aven (αβάν), ημερολόγιο με 24 παραθυράκια και 24 εκπλήξεις για κάθε μέρα μέχρι τη παραμονή των Χριστουγέννων. 

Στις 6 Δεκεμβρίου γιορτάζουν το Άγιο Νικόλαο. Έτσι στις πλατείες παρουσιάζονται δύο άνθρωποι ο ένας ο Αγ. Νικόλαος (Saint Nicolas) στ' άσπρα ντυμένος και μοιράζει δώρα στα παιδιά και ο άλλος ο μπάρμπα μαστιγωτής (pére fouettard) στα μαύρα ντυμένος κρατώντας ένα μπαστούνι

και ρωτάει τη μαμά αν ήταν καλό παιδί όλη τη χρονιά, αν δεν ήταν του δίνει ένα χτύπημα ελαφρύ με το μπαστούνι του. Ο Père Noël ή Papa Noel (Άγιος Βασίλης) έρχεται πάντα την παραμονή των Χριστουγέννων το βράδυ. Τον βλέπει μόνο η μαμά είναι γρουσουζιά, να τον δουν τα παιδιά. Φέρνει ό,τι μπορεί και τ' αφήνει κάτω από το Χριστουγεννιάτικο δένδρο κοντά στις παντόφλες του καθενός, μετά η μαμά του προσφέρει μια πιατέλα με γλυκά και αλμυρά, πίνει και το κρασάκι του γι' αυτό είναι τόσο χονδρός. 

Όταν ξημερώσει τρέχουν όλα τα παιδιά στο δένδρο. Μάθαμε ότι το Χριστουγεννιάτικο τραπέζι είναι πολύ πλούσιο και περιέχει χαρακτηριστικά φαγητά και προϊόντα απ' όλη την Γαλλία όπως: αλλαντικά, κρέατα, τυριά, ψαρικά. Το τυπικό γλυκό είναι ο κορμός (la bûche de Noël) από παντεσπάνι και κρέμα και φυσικά η σαμπάνια. Παλιά το έφτιαχναν στο σπίτι αλλά επειδή είναι αρκετά δύσκολη η προετοιμασία του, τώρα το αγοράζουν από τα ζαχαροπλαστεία. Στη Γαλλία δεν λένε κάλαντα αλλά τραγουδάνε το "mon bon sapin" (Ω έλατο) στολίζοντας το Χριστουγεννιάτικο Δένδρο στο οποίο από κάτω βάζουν μια φάτνη φτιαγμένη με φυσικά υλικά. Μας έκανε εντύπωση ότι και μέσα στην εκκλησία την Παραμονή των Χριστουγέννων κάνουν την αναπαράσταση της Γέννησης με πραγματικά πρόσωπα και ζώα, υπάρχει ζωντανό προβατάκι και γαϊδαράκος και τα μεσάνυχτα φέρνουν κι' ένα μωρό. 

Joyeux Noël!

Χριστουγεννιάτικα έθιμα στην Γερμανία από το Κέντρο Ξένων Γλωσσών Μπουρτσουκλή

Στη Γερμανία το διάστημα που προηγείται των Χριστουγέννων ονομάζεται Advent (άφιξη) και είναι πολύ σημαντικό. Για τις οικογένειες τα χριστουγεννιάτικα μπισκότα (Plätzchen), το χριστουγεννιάτικο κέικ (Stolen) αποτελούν τα παραδοσιακά έθιμα της περιόδου. Χαρακτηριστικές είναι και οι χριστουγεννιάτικες αγορές (Weihnachtsmarkt) στο κέντρο κάθε πόλης που εμφανίζονται από το πρώτο Σαββατοκύριακο του Δεκεμβρίου και τελειώνουν την παραμονή των Χριστουγέννων.

Οι μπάγκοι της Χριστουγεννιάτικης αγοράς έχουν γλυκά, στολίδια και ζεστό κόκκινο γλυκό κρασί με μπαχαρικά (Glühwein). Στις 6η Δεκεμβρίου γιορτάζεται ο (Nikolaus) Άγιος Νικόλαος που είναι παρόμοιος του Άγιου Βασιλείου ως προς το έθιμο των δώρων. Στην λαογραφική του έκδοση φέρνει δώρα μαζί με τον υπηρέτη του Ρούπρεχτ στα καλά παιδιά, αλλά και ένα δεματάκι βέργες για να δείρει τα παιδάκια που δεν ήταν φρόνιμα. Συνοδευόμενο πάντα από ένα μικρό δωράκι.




Οι άνθρωποι στην Γερμανία δίνουν μεγάλο βάρος στη διακόσμηση των σπιτιών τους την περίοδο των εορτών των Χριστουγέννων. Γύρω από τα παράθυρα βάζουν ηλεκτρικά κεράκια ή λαμπιόνια και στα τζάμια τοποθετούν πολύχρωμες χριστουγεννιάτικες φιγούρες, ενώ στον κήπο στολίζουν ένα αληθινό φυτεμένο έλατο με λαμπάκια.

Επίσης, στη Γερμανία συναντάται συχνά το έθιμο του λεγόμενου Adventskranz. Πρόκειται για ένα κηροπήγιο από κλαδιά ελάτου που είναι πλεγμένα έτσι ώστε να σχηματίζουν ένα στεφάνι. Στο στεφάνι απάνω είναι τέσσερις θέσεις με κεριά, που συμβολίζουν τις τέσσερις τελευταίες εβδομάδες πριν τα Χριστούγεννα. Κάθε Κυριακή ανάβουν ένα κερί παραπάνω, μετρώντας αντίστροφα το χρόνο που απομένει για τον ερχομό των Χριστουγέννων. Δηλαδή τέσσερις βδομάδες πριν τα Χριστούγεννα ανάβουν ένα κερί, την επόμενη βδομάδα δύο, την μεθεπόμενη τρία και τελικά την τελευταία Κυριακή πριν τα Χριστούγεννα ανάβουν τέσσερα κεριά.

Σε όλα τα σχολεία από το νηπιαγωγείο ως το γυμνάσιο γίνεται Χριστουγεννιάτικη εορτή με θεατρική παράσταση, ενώ τα παιδιά ανταλλάζουν δώρα. Το έθιμο αυτό ονομάζεται Wichteln και είναι αγαπητό και στις Χριστουγεννιάτικες γιορτές των μεγάλων. Κάθε ένας φέρνει ένα ή παραπάνω δωράκια τυλιγμένα στο χαρτί και τα βάζει μαζί με τα άλλα κάτω από το Χριστουγεννιάτικο δέντρο. Όταν έρθει η ώρα, ένας ένας με την σειρά περνάνε όλοι κάτω από το δέντρο και παίρνουν από ένα δωράκι μέχρι που να τελειώσουν.

Οι εταιρείες διοργανώνουν Χριστουγεννιάτικο τραπέζι για όλους τους εργαζομένους. Το ίδιο και οι όμιλοι, και οι παρέες, οι οποίες συναντιούνται για την παραδοσιακή Χριστουγεννιάτικη εορτή.

Ένα άλλο έθιμο της εποχής πριν τα Χριστούγεννα είναι το χριστουγεννιάτικο ημερολόγιο Adventskalender. Πρόκειται για ένα ημερολόγιο με 24 θέσεις αριθμημένες από το 1 μέχρι το 24 και συμβολίζουν τις ημέρες του Δεκεμβρίου πριν από τα Χριστούγεννα. Οι θέσεις είναι κλεισμένες με πορτάκια. Κάθε μέρα ανοίγουν το αντίστοιχο πορτάκι και βρίσκουν μια έκπληξη που μπορεί να είναι ένα σοκολατάκι, ζαχαρωτό, παιχνίδι, κλπ..

Τα δώρα φέρνει το βράδυ της παραμονής των Χριστουγέννων ο Βάιναχτσμαν (Weihnachtsmann) ή ο «Χριστούλης» (Christkind). Το έθιμο αυτό ξεκίνησε από την Μεταρρύθμιση του Λούθηρου για να δώσουν μια πιο γιορταστική μορφή στην ημέρα της γέννησης του Χριστού.

Το Χριστουγεννιάτικο δέντρο το στολίζουν την παραμονή των Χριστουγέννων. Στα περισσότερα σπίτια κάτω από το δέντρο υπάρχει και η παραδοσιακή φάτνη. Το δέντρο είναι στολισμένο με φιγούρες (αγγελάκια κλπ), ή με μπαλίτσες και φωτίζεται με κεράκια αναμμένα ή με λαμπάκια. Τα δώρα τα βάζουν κρυφά κάτω από το δέντρο και δίπλα στην φάτνη, για να τα βρουν τα παιδιά επιστρέφοντας από την εκκλησία. Την ημέρα των Χριστουγέννων η οικογένεια γιορτάζει γύρω από το πλούσιο τραπέζι, ενώ την δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων οι συγγενείς μαζεύονται όλοι και γιορτάζουν όλοι μαζί το απόγευμα. Παραδοσιακό Χριστουγεννιάτικο φαγητό είναι η ψητή χήνα (Weihnachtsganz) με κόκκινο λάχανο (Rotkohl) και μπαλάκια από πατάτες (Klösse). Άλλα παραδοσιακά φαγητά είναι η πέστροφα και ο κυπρίνος.

Αμέσως μετά τα Χριστούγεννα συναντάμε το έθιμο των τριών μάγων. Από τις 27 Δεκεμβρίου μέχρι και τις 6 Ιανουαρίου, παιδάκια που είναι ντυμένα τρεις μάγοι πηγαίνουν από σπίτι σε σπίτι και τραγουδούν. Παριστάνουν τους τρεις μάγους που επιστρέφουν από την Βηθλεέμ. Όποιος ανοίξει την πόρτα τους δωρίζει γλυκά και ξηρούς καρπούς, ενώ δίνει λεφτά για τον έρανο που κάνουν. Σε αντάλλαγμα οι τρεις μάγοι γράφουν με κιμωλία τα αρχικά τους (δηλαδή Κάσπαρ, Μέλχιορ και Βαλτάσαρ) και το τρέχον έτος, π.χ. 20 * C + M + B + 16. Το γκράφιτι αυτό θεωρείται ότι φέρνει γούρι και γι' αυτό δεν το σβήνουν, έτσι ώστε σε μερικά σπίτια συναντάμε τις υπογραφές των μάγων ολόκληρων δεκαετιών.

Μία προσφορά αγάπης προς τους συνανθρώπους μας

Για τέταρτη συνεχή χρονιά συγκεντρώνουμε τρόφιμα και είδη υγιεινής για το κοινωνικό παντοπωλείο της πόλης μας. Προμηθευτείτε την Giving with a smile τσάντα από το σχολείο μας και χαρίστε με χαμόγελο, προσφέροντας αγάπη και χαρά σε αυτούς που το έχουν ανάγκη.

Καλά Χριστούγεννα σε όλους!

Δεκέμβριος!

Ευχόμαστε καλό μήνα σε όλους!